The 1833 Treaty of Amity and Commerce between Siam and the United States (in Thai)

หนังสือสัญญาทางพระราชไมตรี
ประเทศอเมริกัน แล ประเทศสยาม
คฤษต์ศักราช ๑๘๓๓
: สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว ณ กรุงเทพมหานครศรีอยุทธยา ทำหนังสือ สัญญาทางไมตรีค้าขายต่ออิศตาโดอุนิโดดาอเมริกา แล้วสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ท่านเจ้าพระยาพระคลังเสนาบดีผู้ใหญ่ ทำหนังสือ สัญญากับแอศแมนรอเบด ขุนนางซึ่งอิศตาโดอุนิโดดาอเมริกาเมืองอเมริกัน ให้เข้ามาแทนตัว ทำหนังสือสัญญาเปนไมตรีรักใคร่ด้วยน้ำใจซื่อตรงไว้ต่อกัน ทั้งสองฝ่าย ไทยกับชาติอเมริกันจะได้ไปมาค้าขายถึงกันโดยสุจริตสืบไป ชั่วฟ้าแลดิน ไทยกับชาติอเมริกัน ทำหนังสือสัญญา ณ วันพุฒเดือนสี่แรมสิบห้าค่ำ ศักราช ๑๑๙๔ ปีมโรง จัตวาศก ศักราชฝรั่ง ๑๘๓๓ ปี เดือนมาช เขียนเปนอักษรไทยฉบับหนึ่ง อักษรอเมริกันฉบับหนึ่ง ไทยไม่รู้จักอักษรอเมริกันๆ ไม่รู้จักอักษรไทย จึ่งเขียน อักษรโปรตุเคศฉบับหนึ่ง อักษรจีนฉบับหนึ่ง ไว้เปนพยาน เรื่องความอักษรไทย อักษรอเมริกัน อักษรโปรตุเคศ อักษรจีน ต้องกัน ฝ่ายกรุงเทพมหานครศรีอยุทธยา ลงชื่อท่านเจ้าพระยาพระคลังเสนาบดีผู้ใหญ่ ปิดตราบัวแก้วประจำชื่อ ฝ่ายอเมริกัน ลงชื่อแอศแมนรอเบด ปิดตรารูปนกรูปดาวประจำชื่อเปนสำคัญ ให้ไว้ ณ กรุงเทพ มหานครศรีอยุทธยาฉบับหนึ่งแอศแมนรอเบดเอาไปไว้ ณ เมืองอเมริกันฉบับหนึ่ง ถ้าอิศตาโดอุนิโดดาอเมริกา ปิดตราเข้ามาเปลี่ยนแล้ว กรุงเทพมหานครศรีอยุทธยา จะปิดตราพระอัยราพตเปลี่ยนให้ออกไป; ความสัญญา ข้อ ๑ ว่า ไทยกับฝรั่งชาติอเมริกันเปนไมตรีมีความราบคาบ ต่อกันชั่วฟ้าแลดิน; ข้อ ๒ ลูกค้าชาติอเมริกันจะเข้ามาค้าขาย ณ กรุงเทพมหานครศรีอยุทธยาแล หัวเมือง ซึ่งขึ้นกรุงเทพฯ จะบันทุกสินค้าสิ่งใดๆ นอกจากฝิ่นเปนของต้องห้ามเข้า มาขาย แลจะซื้อสินค้าที่อยู่ ณ กรุงเทพฯ แลสินค้าจะมีมาแต่หัวเมืองใดๆ ก็ดี เจ้าพนักงานในหลวงจะไม่ขัดขวางแลตั้งราคาให้ลูกค้าชาติอเมริกันแลลูกค้า กรุงเทพฯได้ซื้อขายกันเองทั้งสองฝ่ายโดยสดวก ถ้ากำปั่นลูกค้าชาติอเมริกาลำใดๆ จำหน่ายสินค้าแลบันทุกสินค้าการทั้งปวงเสร็จแล้ว เจ้าพนักงานจะเบิกล่องไป โดยคล่องสดวก ถ้าลูกค้าชาติอเมริกันจะบันทุกเครื่องสาตราอาวุธเข้ามาจำหน่าย ณ กรุงเทพฯ ไม่ขายให้กับผู้ใดผู้หนึ่ง จะจำหน่ายให้ในหลวงให้สิ้น ถ้าในหลวง ต้องการก็จะซื้อไว้ ไม่ต้องการก็ไม่ซื้อ แต่เข้าสารนั้นจะบันทุกเปนสินค้าออกไป ไม่ได้ด้วย ณ กรุงเทพฯ ห้ามอยู่; ข้อ ๓ ลูกค้าชาติอเมริกันจะเข้ามาขาย ณ กรุงเทพฯ แลหัวเมืองซึ่งขึ้นกับ กรุงเทพฯ ให้ได้ซื้อขายกันโดยสดวก แต่ค่าธรรมเนียมสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นให้ยกเสีย ให้เจ้าพนักงานวัดปากกำปั่น ถ้ากำปั่นมีดาษฟ้าสองชั้นให้วัดหลังดาษฟ้าชั้นล่าง ถ้ามีดาษฟ้าชั้นเดียวให้วัดหลังดาษฟ้าชั้นบน แต่ให้วัดกึ่งกลางโดยยาวกำปั่น ชาติอเมริกันจะเสียค่าธรรมเนียมให้เหมือนปากกำปั่นที่มีสินค้าวาละพันเจ็ดร้อยบาท ที่ไม่มีสินค้ามีแต่ เงินเข้ามาซื้อสินค้าวาละพันห้าร้อยบาท ด้วยไม้วาที่กรุงเทพฯ ยาว ๗๘ นิ้ว อเมริกัน ๙๖ นิ้วไทย แลลูกค้าชาติอเมริกันไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมเรือลำเลียง แลค่าธรรมเนียมอื่นๆ นอกจากค่าปากกำปั่นอีกเลย ถ้ากำปั่นชาติอเมริกันจะเกิด เหตุการในกลางทเล เสากะโดงเพลาใบหัก แลขัดสนด้วยเสบียงอาหาร จะแวะ เข้ามาเปลี่ยนเสากะโดงเพลาใบ แลซื้อของกิน ณ กรุงเทพฯ ก็ดี ชาติอเมริกันจะ ทอดกำปั่นอยู่นอกปากน้ำ แต่ตัวจะเข้ามาสืบสินค้าก็ดี อย่าให้เรียกค่าธรรมเนียม แต่ชาติอเมริกัน; ข้อ ๔ ถ้านานไปเบื้องน่าค่าธรรมเนียมสลุบกำปั่น จะลดให้ประเทศใด ภาษาใดนอกจากค่าธรรมเนียมซึ่งสัญญาไว้นี้ กรุงเทพฯ จะลดค่าธรรมเนียม ให้ชาติอเมริกันตามประเทศนั้น; ข้อ ๕ สลุบกำปั่นชาติอเมริกันจะเปนเหตุอันตรายสิ่งใดในท้องทเล ในแขวง กรุงเทพฯ แลแขวงหัวเมืองซึ่งขึ้นกับกรุงเทพฯ จะมีคนแลสิ่งของรอดจากอันตราย มากน้อยเท่าใด ให้ช่วยทำนุบำรุงเลื้ยงดูเอาใจใส่ให้ที่อยู่ อย่าให้ขัดสนกว่าจะได้ กลับไปบ้านเมืองแลเงินซึ่งกรุงเทพฯ ได้เสียเปนค่ากินใช้สอยไปมากน้อยเท่าใด อิศตาโดอุนิโดดาอเมริกาเมืองอเมริกันจะใช้ให้; ข้อ ๖ ชาติอเมริกันจะเข้ามาค้าขาย ณ กรุงเทพฯ จะเปนหนี้สินอยู่ที่กรุงเทพฯ มากน้อยเท่าใด ลูกค้าที่กรุงเทพฯ จะเป็นหนี้สินชาติอเมริกันมากน้อยเท่าใด คนซึ่ง เปนลูกหนี้มีสิ่งของมากน้อยเท่าใด จะต้องซื้อขายใช้หนี้ให้กับเจ้าหนี้กว่าจะสิ้นของที่มี ถ้าสิ่งของที่มีแล้วยังไม่ครบเงินที่ค้าง อย่าให้เอาลูกหนี้ไปเปนค่าใช้สอยจำจองเฆี่ยนตี เร่งเอาเงิน ให้ปล่อยลูกหนี้ไปตามใจ; ข้อ ๗ ลูกค้าชาติอเมริกันเข้ามาค้าขาย ณ กรุงเทพฯ แลหัวเมืองขึ้นกับกรุงเทพฯ ถ้าจะเช่าที่ขึ้นอยู่จะให้เช่าที่เช่าตึกหลวงอยู่ ชาติอเมริกันจะเสียค่าเช่าให้ตามธรรมเนียม ถ้าจะขนสินค้าขึ้นค้าขาย เจ้าพนักงานต้องตรวจดูสิ่งของ อย่าให้เจ้าพนักงานเรียกเอา ภาษีจังกอบ; ข้อ ๘ สลุบกำปั่นชาติอเมริกันจะเข้ามาที่ประเทศใดๆ พบปะโจรผู้ร้ายสลัดสัตรู ที่แห่งใด คนร้ายจะทำร้ายแก่ชาติอเมริกัน คนแลของจะตกเข้ามา ณ กรุงเทพฯ แล หัวเมืองขึ้นกับกรุงเทพฯ ๆ จะช่วยชำระให้คืนกลับไป; ข้อ ๙ ชาติอเมริกันจะเข้ามาค้ายาย ณ กรุงเทพฯ จะทำตามกฎหมายอย่าง ธรรมเนียมกรุงเทพฯ ทุกสิ่ง; ข้อ ๑๐ นานไปเบื้องน่าฝรั่งชาติใดภาษาใดนอกจากชาติโปรตุเคส จะขอเข้ามา ตั้งกงสุล ณ กรุงเทพฯ ถ้ากรุงเทพฯ โปรดให้ตั้งชาติอเมริกันจะตั้งกงสุลตามฝรั่งชาติ ซึ่งโปรดนั้น; ท้ายหนังสือสัญญา แอศแมนรอเบดเขียนเปนอักษรอเมริกันลงไว้ทั้งสองฉบับ เรื่องราวต้องกันว่า อิศตาโดอุนิโดดาอเมริกา ได้ให้ตราตั้งเอศแมนรอเบด ณ วัน ๒๖ เดือนดีเซมเบอ ศักราช ๑๘๓๒ เปนผู้ถือหนังสือเข้ามาทำหนังสือสัญญาทางไมตรีแล ค้าขาย อิศตาโดอุนิโดดาอเมริกาให้เข้ามาทำหนังสือสัญญาต่อกรุงเทพฯ ให้คนทั้งปวง รู้ทั่วว่าแอศแมนรอเบดเป็นผู้ถือหนังสือ แลจัดแจงทำหนังสือสัญญาไว้ตามนี้ ในหนังสือสัญญานี้ได้ตกลงกันทุกข้อแล้ว บัดนี้แอศแมนรอเบดถือหนังสือสัญญา ฉบับนี้ออกไปชี้ให้อิศตาโดอุนิโดดาอเมริกา เมื่ออิศตาโดอุนิโดดาอเมริกาเหนชอบแล้ว จะปิดตราสำหรับเมืองให้ หนังสือนี้ทำที่กรุงเทพฯ ณ วัน ๒๐ เดือนมาช ศักราช ๑๘๓๓ ปี แต่เมืองอเมริกันไม่ขึ้นกับเมืองใดๆ ๕๗ ปีแล้ว